Van 20 april tot 19 mei fietsen we van Groesbeek naar Madrid, een avontuur waar we al meer dan een jaar naar uitkeken. De eerste en tweede etappe bracht ons van Groesbeek via de Maasroute naar Maastricht. Daar pikten we de Benjaminse-route op richting Luik, Dinant, Laon en uiteindelijk Parijs. In zes dagen tijd trapten we ruim 680 kilometer weg, vol kleine avonturen en met een prachtig gevoel van vrijheid.
De eerste week kregen we het echter flink voor de kiezen. Het weer was ronduit bar: hagelbuien, eindeloze regen en zelfs natte sneeuw. ’s Nachts lagen we in de tent met temperaturen rond het vriespunt. Na twee koude en natte nachten besloten we daarom toch voor wat meer comfort te gaan en verder te overnachten in B&B’s.
Ook het parcours liet zich voelen. Vooral in de Ardennen waren de beklimmingen met volle bepakking een stevige uitdaging. De benen waren zwaar, en vooral Mark moest diep gaan. De laatste dag kon hij de benen bijna niet meer rond krijgen. Maar ondanks het slechte weer en de zware kilometers voelde elke meter als onderdeel van een groot avontuur en het begin van een prachtig reis die nog veel verder zou gaan. In Parijs besloten wij om het binnenland van Parijs naar La Rochelle met de trein te doen. De voorspelde regen, kou en de geplande 120km + per dag vonden we iets te heftig. Soms moet je keuzes maken…..
Dit deel van onze fietsreis van Groesbeek naar Madrid bracht ons van La Rochelle naar Bayonne, een traject van ongeveer 500 kilometer langs de Atlantische kust. Na de zware eerste weken konden we het tempo iets laten zakken en reden we gemiddeld zo’n 80 tot 90 kilometer per dag. De route volgde grotendeels La Vélodyssée, de beroemde Atlantische fietsroute die deel uitmaakt van EuroVelo 1 en grotendeels over autovrije fietspaden langs de Franse westkust loopt.
Vanaf La Rochelle veranderde de sfeer van de reis meteen. In plaats van steile klimmetjes reden we nu vaak over prachtige, rustige fietspaden langs de oceaan, door uitgestrekte bossen en over slingerende paadjes tussen de duinen. Regelmatig zagen we kilometerslange stranden en hoorden we het constante geluid van de Atlantische golven op de achtergrond. De route voert langs badplaatsen, kleine vissersdorpjes en door de grote dennenbossen van Les Landes, waar lange, rechte fietspaden dwars door de geurige pijnbomen lopen.
Een van de indrukwekkendste plekken onderweg was de beroemde Dune du Pilat, de hoogste zandduin van Europa. Deze gigantische duin is ruim 100 meter hoog en bijna drie kilometer lang en torent plotseling op tussen het bos en de oceaan. Vanaf de top heb je een spectaculair uitzicht over de Atlantische kust, het Bassin d’Arcachon en op heldere dagen zelfs richting de Pyreneeën. Helaas hadden wij net deze dag ontzettend slecht weer.
Het fietsen langs de kust was een totaal andere ervaring dan in het noorden. De route was vaak vlak en goed aangelegd, en we kwamen regelmatig andere fietsers tegen die dezelfde beroemde route volgden. Soms reden we lange stukken bijna alleen door de bossen, dan weer door levendige kustplaatsen waar terrassen en strandtenten vol zaten.
Het weer werkte gelukkig ook mee. Op één dag na hadden we prachtig weer, met regelmatig een heerlijk zonnetje en temperaturen rond de 20 graden. Na de koude en natte start van onze reis voelde dit bijna als een beloning. We namen af en toe de tijd voor een koffie aan zee, een lunch met uitzicht op het strand of gewoon even zitten in het zand met onze fietsen naast ons.
Dit stuk van de reis voelde ontspannen en vrij. Minder strijd tegen het weer of de bergen, en meer genieten van het landschap en het ritme van de dagen. Soms toeristisch, maar bovenal prachtig.
Na een welverdiende rustdag in het historische Bayonne begonnen we aan deel drie van onze reis: op weg naar Pamplona. Bayonne bleek een heerlijke plek om even op adem te komen. De stad ligt precies waar de rivieren de Nive en de Adour samenkomen en staat bekend als de culturele hoofdstad van het Franse Baskenland. Smalle straatjes met kleurrijke vakwerkhuizen, kleine pleinen en gezellige terrassen gaven de stad een levendige sfeer. De oude stad wordt omringd door eeuwenoude vestingwerken en in het centrum staat de indrukwekkende gotische Cathédrale Sainte-Marie, onderdeel van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela.
Tijdens onze rustdag deden we iets wat perfect bij deze regio past: een pintxos-tour. Van bar naar bar wandelend proefden we kleine Baskische hapjes, vaak geserveerd op een stukje brood met een prikker.
De volgende dag stapten we weer op de fiets richting Biarritz, een bekende en ietwat decadente badplaats waar vroeger Europese adel en beroemdheden hun zomers doorbrachten. Daarna reden we verder langs de kust naar Hendaye. Bij het plaatsje Béhobie staken we de grens met Spanje over. Opvallend genoeg merkten we daar eigenlijk weinig van. De Spaanse vlag zagen we nauwelijks, maar de Baskische vlag (rood, groen en wit) wapperde overal. Hier voel je dat Baskenland een eigen identiteit heeft, die zowel in Frankrijk als Spanje sterk aanwezig is.
Via Irun reden we Spanje binnen en volgden we lange stukken langs de rivier de Bidasoa, die hier de natuurlijke grens tussen Frankrijk en Spanje vormt. Het landschap veranderde bijna meteen. Waar we aan de Atlantische kust nog tussen badplaatsen en campings reden, kwamen we nu in een groen, heuvelachtig gebied terecht. We fietsten over gravelpaden langs de rivier, door donkere tunnels die soms letterlijk door de bergen waren uitgehakt en waar het water langs de wanden naar beneden druppelde. Binnen een paar uur voelde het alsof we in een compleet andere wereld waren beland: rustiger, groener en veel minder toeristisch.
Ook praktisch merkten we dat verschil. Waar we langs de Atlantische kust bijna overal campings tegenkwamen, moesten we hier soms wat beter zoeken naar een plek om te overnachten.
10 kilometer voor Pamplona vonden we een camping. Daar zetten we de tent op voor twee nachten. De volgende dag maakten we een ontspannen fietstocht naar Pamplona zelf. Deze historische stad is wereldberoemd vanwege de San Fermín-feesten, waarbij elke zomer de beroemde stierenrennen door de smalle straatjes van de oude stad plaatsvinden. Buiten het festival om is Pamplona juist een rustige, charmante stad met oude stadsmuren, pleinen vol terrassen en een prachtige kathedraal. Het voelde bijzonder om hier rond te fietsen en te beseffen dat we deze plek op eigen kracht hadden bereikt.
In Estella-Lizarra stopten we bij de bekende wijnfontein, waar pelgrims letterlijk wijn uit de muur kunnen tappen. Via Logroño namen we afscheid van de Camino en sloegen we af richting het rustigere en bergachtige Cameros.
Een van de hoogtepunten was de beklimming van de Puerto de Santa Inés (1755 meter). Na de zware klim volgde een prachtige afdaling naar Vinuesa. De route voerde verder langs stille, totaal verwaarloosde dorpen zoals Rioseco de Soria en Berlanga de Duero, waar het leek alsof de tijd had stilgestaan.
Onderweg genoten we van weidse uitzichten, zagen we meerdere slangen op het warme asfalt en hadden we leuke ontmoetingen met Camino wandelaars. Een bijzonder moment was toen een wijnboer ons midden op straat spontaan een fles wijn gaf.
Via historische plaatsen als Atienza en Hita bereikten we uiteindelijk de voorsteden van Madrid, waaronder Alcalá de Henares, waarna we onze tocht afsloten in Madrid. Het gevoel wat wij allebei hadden toen we Madrid binnenfietsen is onbeschrijflijk!
In Madrid bleven we nog enkele dagen. We gingen op zoek naar een geschikte fietsdoos voor de terugreis en voelden toch wat spanning: komt de fiets na de vlucht wel heel aan? Gelukkig konden we op Amsterdam Airport Schiphol onze fiets weer probleemloos uitpakken en in elkaar zetten, onder het toeziend oog van de beveiliging. Daarna namen we de trein naar Nijmegen, om het laatste stukje zelf te fietsen terug naar Groesbeek.
Na duizenden kilometers, ontelbare pedaalslagen en bijna een maand vol avontuur, rollen we weer Groesbeek binnen. De cirkel is rond. Daar, waar de reis op 20 april begon, staan familie, vrienden, vrouwen en kinderen ons op te wachten.
Achter ons ligt een reis die groter bleek dan alleen de afstand tussen twee steden. We hebben landschappen zien veranderen, van koude ochtenden in de Ardennen tot zonovergoten kilometers langs de Atlantische kust en het groene Baskenland. We voelden de wind tegen, de regen op ons gezicht, maar ook de zon op onze rug en het eindeloze gevoel van vrijheid dat alleen een fiets kan geven.
Duizenden kilometers deelden we dezelfde weg, dezelfde verhalen, dezelfde stiltes. Soms zwaar, soms simpel, maar altijd bijzonder. Onderweg werd er gelachen, afgezien, genoten van kleine momenten: een koffie in een onbekend dorp, een uitzicht dat je even stil laat staan, een avond waarop je moe maar tevreden in je slaapzak kruipt.
Wat begon als een plan in coronatijd, werd daadwerkelijk een avontuur. En wat een avontuur, het werrd een herinnering die altijd blijft.
Deze reis smaakt naar meer. Maar eerst kijken we terug. Terug op 29 dagen vol verhalen, op een eerste grote fietsreis die we nooit meer zullen vergeten.